محبت شدیدی که سابقاً به تو ابراز می کردم

دروغ وبی اساس بود و در حقیقت نفرت به تو

روز به روز زیادتر می شود و هرچه بیشتر ترا می شناسم

پستی و وقاحت تو بیشتر در نظرم آشکار می گردد.

در قلب خود احساس می کنم که ناچار باید

از تو دور باشم و هیچگاه فکر نکرده بودم که

شریک زندگی تو باشم زیرا ملاقاتهایی که اخیرا با تو کردم

طبیعت و زمانه روح پلیدت را آشکار ساخت و

بسیاری از اخلاق و صفات تو را به من شناساند و می دانم که

خشونت طبع و تند خوئی ترا بدبخت خواهد کرد.

اگر عروسی ما سر بگیرد مسلما همه عمر خود را با تو

به پریشانی و بد بختی خواهم گذراند و بدون تو عمر خود را

در نهایت شادکامی طی خواهم کرد در نظر داشته باش که روح من

هیچگاه به تو رام نخواهد شد و نفرت و کینه ام پیوسته

متوجه تو است این نکته را باید در نظر داشته باشی و بدانی که

از تو می خواهم آنچه را که گفته ام شوخی و مسخره نکنی و بدانی که

این نامه را از صمیم قلب می نویسم و چقدر تاسف می خورم اگر

باز هم در صدد دوستی با من باشی با نهایت نفرت از تو می خواهم

که از پاسخ دادن به این نامه خودداری کنی زیرا نامه های تو سراسر

مهمل و دروغ است و نمی توان گفت که دارای

لطف و حرارت می باشد بطور قطع بدان که همیشه

دشمن تو هستم و از تو به شدت متفنر هستم و نمی توانم فکر کنم که

دوست صمیمی و وفادار تو هستم!

حرف دلمو یه خط در میون بخون تا بفهمی!

خلوتی می خواهم ، قلمی ازگل ياس،  دفتری جنس بلور،بنويسم ازعشق،  بسرايم ازنور
 روی خط های نسيم دو قدم راه روم،  بکشم شکل تو را وبه دستت انگور،
یادم افتاد شبی رفته بوديم ته باغ ، توبه من می گفتی  بنويس
چشم شيطان شده کور من نوشتم برکاج ، دوستت خواهم داشت
تا سراشيبی گورتو به من خنديدی  وبه آينده در راه نه چندان هم دور
 عشق رادار زدند،

 سرهرکوچه صبح باز هم جار زدند
 دلتان زنده به گور    دلتان زنده به گور

من راز نگاهت را از آینه پرسیدم چشمان نجیبت را از دور پرستیدم
مثل گل نیلوفر چشمان تو بهاری شد از پیش دلم رفتی و نفهمیدم
مرز دل و چشم تو از شهر افق پیداست من سرخی گل را در خنده ی تو دیدم
در شهر اقاقی ها تو پاک ترین عشقی من راز شگفتی را از باغ دلت چیدم
لبخند زدی آرام بر گونه ی غمناکم من با گل لبخندت به حادثه خندیدم
ای کاش دو چشم تو سر فصل افق ها بود آن وقت تو را هر صبح از پنجره می دیدم
وقتی گل آرامش در باغ دلم روئید گلبرگ وجودم را بر عشق تو پیچیدم
خورشید شدی رفتی تا اوج شکوفایی من از عطش عشقت بر آینه تابیدم

دوباره تنها شده ام دوباره دلم هوای تو را کرده

خودکارم را از ابر پر مي کنم و برايت از باران مي نويسم.
به ياد شبي مي افتم که تو را ميان شمع ها ديدم.
دوباره مي خواهم به سوي تو بيايم.تو را کجا مي توان ديد؟
در آواز شب اويز هاي عاشق؟
در چشمان يک عاشق مضطرب؟
در سلام کودکي که تازه واژه را آموخته؟
دلم مي خواهد وقتي باغها بيدارند،براي تو نامه بنويسم.
و تو نامه هايم را بخواني و جواب آنها را به نشاني همه ي غريبان جهان بفرستي.
اي کاش مي توانستم تنهاييم را براي تو معنا کنم و از گوشه هاي افق برايت آواز بخوانم.
کاش مي توانستم هميشه از تو بنويسم.
مي ترسم روزي نتوانم بنويسم و دفترهايم خالي بمانند و حرفهاي ناگفته ام هرگز به دنيا نيايند.
مي ترسم نتوانم بنويسم و کسي ادامه ي سرود قلبم را نشنود.
مي ترسم نتوانم بنويسم وآخرين نامه ام در سکوتي محض بميرد وتازه ترين شعرم به تو هديه نشود.
دوباره شب،دوباره طپش اين دل بي قرارم.
دوباره سايه ي حرف هاي تو که روي ديوار روبرو مي افتد.
دلم مي خواهد همه ي ديوارها پنجره شوند و من تو را ميان چشمهايم بنشانم.
دوباره شب ،دوباره تنهايي و دوباره خودکاري که با همه ي ابر هاي عالم پر نمي شود.
دوباره شب،دوباره ياد تو که اين دل بي قرار را بيدار نگه داشته.
دوباره شب،دوباره تنهايي،دوباره سکوت،
                                                       و دوباره من و يک دنيا خاطره...

عصر ما عصر فریبه،  عصر اسمای غریبه

عصر پژمردن گلدون ، چترای سیاه تو بارون

شهر ما سرش شلوغه،  وعده هاش همه دروغه

آسموناش پر دوده،  قلب عاشقاش کبوده

خونه هامون پر نرده،  پشت هر پنجره پرده

قفسا پر پرنده،  لبای بدون خنده

چشما خونه ی سواله،  مهربون شدن محاله

نه برای عشق میلی،  نه کسی به فکر لیلی

کاش تو قحطی شقایق،  بشینیم توی یه قایق

بزنیم دلو به دریا،  من و تو تنهای تنها

اونقده میریم که ساحل،  از منو تو بشه غا فل

قایقو با هم میرونیم،  اونجا تا ابد می مونیم

جایی که نه آسمونش،  نه صدای مردمونش

نه غمش نه جنب وجوشش،  نه گلای گلفروشش

مثل اینجا آهنی نیست ....

پس ببین یادت بمونه،  کسی هم اینو ندونه

زنده بودیم اگه  فردا،  وعده ی ما لب دریا

سکوت می کنم و عشق ، در دلم جاری است که این شگفت ترین نوع خویشتن داری است .تمام  روز  ،  اگر  بی تفاوتم  ؛  اما  شبم   قرین  شکنجه  ،   دچار  بیداری  است  

رها  کن آنچه شنیدی و دیده ای ، هر چیز به جز من و تو و عشق من و تو ، تکراری است مرا  ببخش  !

بدی  کرده ام  به  تو،  گاهی  کمال عشق ، جنون است  و دیگرآزاری است . 

مرا ببخش اگر لحظه هایم آبی نیست ببخش اگر نفسم ، سرد و زرد و زنگاری است  بهشت من

من براي سالها مي نويسم سالها بعد که چشمان تو عاشق مي شوند افسوس که قصه مادربزرگ درست بود هميشه يکي بود و يکي نبود

نه

این قرارمون نبود....

به چشمان مهربان تو مي نويسم

حكايت بي انتهاي عشق را

تا بداني كه محبت وعشق را

در چشمان تو آموختم

و با تو آغاز كردم .

پس برايم بمان

تا عشقم را تا ابد نثارت كنم.

تا انتهاي جاده زندگي با من بمان

كه زيباترين شعر زندگي را برايت نجوا كنم

ميخواهم اين را بداني كه صادقانه
و عاشقانه

دوستت دارم...

چقدر امروز دلم گرفته

اما اونی که دوستم داشت نزاشت دلم تنها بمونه

فقط میخوام بهش بگم

تنها کس بی کس من

توی این روزای پر غمم

فقط تویی

 سرانجام این داستان به کجا ختم خواهد شد؟

 ای سرنوشت تو دیگر سر به سر این دل بی طاقت ما نگذار و بگذار

 بعد از این همه غم و غصه و اینهمه انتظار به آنچه که می خواهیم

برسیم و عاقبت همدیگر را در آغوش خود بفشاریم" این سوی

زندگی دو چشم خیس است و یک دنیا آرزو در دل" آن سوی زندگی

یک سرنوشت است و یک عالم بی خیالی" ما را رها کن از این انتظار

 تلخ ای سرنوشت" آیا ما به هم می رسیم یا نمی رسیم؟

 سرانجام این داستان به کجا ختم خواهد شد؟

سالهاست که خوابهای من از دریا و سنجاقک خالیست .خوابهایم نه بوی تو را می دهند نه بوی جوانی ام را . سالهاست جاده ها سر به زیر و ساکتبه راه خود ادامه میدهند بی آنکه منتظر گامهای من باشند و اشاره ی تو .

به من گفته بودی بهشت نزدیک است و گاهی در حیاط خانه مان هم می توانم آن را ببینم و امروز که باران همه آ رزوهایم را خیس کرده استدفترچه ام شبیه بهشت شده است پر از گلهای که نام تو روییده اند .

به من گفته بودی عشق بی آنکه در بزند می اید با فانوسی در دست و برقیدر چشمان و امروزکه می توانم دنیا را در یکی از سلولهای تو ببینم عشق در اتاقم نشسته است و به من لبخند میزند . هر روز به تو فکر می کنم از خودم می پرسم آیا درختان  و پرندگان خواب می بینند ؟ آیا درختان می توانند بوی تو را حس کنند ؟ ایا پرندگان می توانند برای تو شمعی برافروزند ؟ از تو با چه کسی حرف بزنم ؟ چه کسی باور می کند که بهشترا در دستهای تو دیده ام و زمین را که با همه عظمتش رو دگمه پیراهنت نشسته بود ؟ چه کسی باور میکند جنگل های انبوه دنیا در گیسوان دلتنگ تو گم می شوند؟ ترانه ای که برای تو سروده ام از گفتگوی موجها وساحل زیباتر است اما سکوت تو زیباتر نیست . دوست دارم ترانه هایم در قلب تو خانه داشته باشند و تو با انگشت های لاغرم روی شیشه مه گرفته بنویسی ((اگر چراغ عشق روشن باشد هزار کوهستان هم نمیتواندبین ما فاصله بیندازد))

تورا گم كرده ام امروز و حالا لحظه هاي من گرفتار سكوتي سرد و سنگين اند و چشمانم كه تا ديروز به عشقت مي درخشيدند نمي داني چه غمگين اند عصاي دست پيري بود برايم دستهاي تو چراغ روشن شب بود برايم چشمهاي تونمي دانم چه خواهد شد فقط بي تاب و دلگيرم كجاماندي كه من بي توهزاران بار در هر لحظه مي ميرم

و چراغ این کلبه ی تنهایی رو روشن نگه داشتید

شما رو هیچوقت فراموش نمی کنم

به امید روزی که هرگز نگوییم ((ای کاش...))

صمیمانه سپاسگذارم بابت همه چی

امروز واسه شما همه ی دوستای گلم یه آهنگ از دکتر شوان پرور گذاشتم تقدیم به همه ی شماامیدوارم خوشتون بیاد من خودم که عاشقشم هر وقت میشنوم.....

پیشنهاد میکنم بشنوید شاید خوشتون اومد

هاتم د هوکه